Przeciwciała
Przeciwciała monoklonalne
Technologia przeciwciał monoklonalnych umożliwia produkcję leków celowanych, które działają wybiórczo na komórki nowotworowe, zapewniając lepszą skuteczność i mniejszą toksyczność terapii. Dzięki temu możliwe jest odejście od farmakologicznego leczenia nowotworów, opartego na chirurgii, radioterapii i lekach cytotoksycznych, które uszkadza nie tylko komórki guza, ale również zdrowe tkanki ustroju.
Przeciwciała monoklonalne są dużymi białkami o masie ok. 150kDa, specyficznie wiążącymi się z fragmentami epitopów¹ na powierzchni innych białek.
Metoda otrzymywania przeciwciał monoklonalnych opiera się na funkcjonowaniu w układzie immunologicznym limfocytów B i T potrafiących rozpoznać każde obce białko jako antygen, przeciw któremu wytwarzają naturalne przeciwciała. Klasyczna metoda produkcji przeciwciał monoklonalnych polega na wstrzyknięciu do myszy antygenu w celu pobudzenia jej układu immunologicznego do produkcji przeciwciał, a następnie na izolowaniu z krwi myszy limfocytów B zaszczepionych tym antygenem. Jednocześnie pobierane są komórki ze szpiku człowieka mającego nowotwór, które następnie łączone są z limfocytami mysimi. Dochodzi wówczas do stworzenia dużej liczby tzw. hybryd rozpoznających nowotworowy antygen. Niestety, otrzymane w ten sposób mysie przeciwciała przy zastosowaniu terapeutycznym u człowieka, w krótkim czasie rozpoznawane są jako obcy antygen, przeciw któremu organizm wytwarza odpowiedź immunologiczną - przeciwciała HAMA (human anti-mouse antibodies), niszcząc je. Dlatego też wykorzystanie mysich przeciwciał w terapii ludzi obarczone jest ogromnym ryzykiem toksyczności.
W celu upodobnienia otrzymanego przeciwciała do przeciwciał ludzkich i jednocześnie utrzymania wysokiego stopnia wiązania z antygenem, rozwinięto techniki humanizacji przeciwciał mysich.
W ten sposób otrzymano:
• chimeryczne przeciwciała monoklonalne (zawierające 10-30% sekwencji
aminokwasowych mysich),
• humanizowane przeciwciała monoklonalne (zawierające do 10% sekwencji
aminokwasowych mysich),
• w pełni ludzkie przeciwciała monoklonalne (zawierające wyłącznie ludzką
sekwencję aminokwasową).
¹ Miejsce w cząsteczce antygenu, do którego przyłącza się przeciwciało.
Rynek przeciwciał monoklonalnych
Według przewidywań analityków, w 2015 roku wartość rynku przeciwciał monoklonalnych sięgnie kwoty 60 mld dolarów, aby w roku 2025 przekroczyć wartość 75 mld dolarów.
Sprzedaż leków opartych na humanizowanych przeciwciałach monoklonalnych utrzymuje dwukrotnie szybsze tempo wzrostu niż innych leków biotechnologicznych.
Światowy rynek dwóch pierwszych przeciwciał monoklonalnych, nad którymi pracuje Mabion (MabionCD20 i MabionHER2), już obecnie ma wartość prawie 10 mld dolarów rocznie. Według ostrożnych szacunków, za pięć lat wartość ta wzrośnie dwukrotnie, osiągając poziom 20 mld dolarów rocznie.
Według szacunków, opartych na ostrożnych założeniach, wartość sprzedaży każdego z dwóch preparatów nad którymi pracuje Mabion, po wprowadzeniu ich na rynek, ukształtuje się w pierwszym roku na poziomie 50 mln dolarów, a w ciągu kolejnych trzech lat wzrośnie dziesięciokrotnie, sięgając 500 mln dolarów każdy. Dzięki rozwijanej w Mabionie technologii, spółka spodziewa się wyższej niż u konkurencji wydajności produkcji przeciwciał monoklonalnych. Dzięki temu jej preparaty będą mogły być o 30 – 40 proc. tańsze niż u konkurencji. Obecnie koszt rocznej terapii jednej osoby przy zastosowaniu przeciwciał monoklonalnych wynosi odpowiednio 50 tys. dolarów w przypadku raka piersi i 35 tys. dolarów w przypadku chłoniaka.
2009-2025
Technologia przeciwciał monoklonalnych umożliwia produkcję leków celowanych, które działają wybiórczo na komórki nowotworowe, zapewniając lepszą skuteczność i mniejszą toksyczność terapii. Dzięki temu możliwe jest odejście od farmakologicznego leczenia nowotworów, opartego na chirurgii, radioterapii i lekach cytotoksycznych, które uszkadza nie tylko komórki guza, ale również zdrowe tkanki ustroju.
Przeciwciała monoklonalne są dużymi białkami o masie ok. 150kDa, specyficznie wiążącymi się z fragmentami epitopów¹ na powierzchni innych białek.
Metoda otrzymywania przeciwciał monoklonalnych opiera się na funkcjonowaniu w układzie immunologicznym limfocytów B i T potrafiących rozpoznać każde obce białko jako antygen, przeciw któremu wytwarzają naturalne przeciwciała. Klasyczna metoda produkcji przeciwciał monoklonalnych polega na wstrzyknięciu do myszy antygenu w celu pobudzenia jej układu immunologicznego do produkcji przeciwciał, a następnie na izolowaniu z krwi myszy limfocytów B zaszczepionych tym antygenem. Jednocześnie pobierane są komórki ze szpiku człowieka mającego nowotwór, które następnie łączone są z limfocytami mysimi. Dochodzi wówczas do stworzenia dużej liczby tzw. hybryd rozpoznających nowotworowy antygen. Niestety, otrzymane w ten sposób mysie przeciwciała przy zastosowaniu terapeutycznym u człowieka, w krótkim czasie rozpoznawane są jako obcy antygen, przeciw któremu organizm wytwarza odpowiedź immunologiczną - przeciwciała HAMA (human anti-mouse antibodies), niszcząc je. Dlatego też wykorzystanie mysich przeciwciał w terapii ludzi obarczone jest ogromnym ryzykiem toksyczności.
W celu upodobnienia otrzymanego przeciwciała do przeciwciał ludzkich i jednocześnie utrzymania wysokiego stopnia wiązania z antygenem, rozwinięto techniki humanizacji przeciwciał mysich.
W ten sposób otrzymano:
• chimeryczne przeciwciała monoklonalne (zawierające 10-30% sekwencji
aminokwasowych mysich),
• humanizowane przeciwciała monoklonalne (zawierające do 10% sekwencji
aminokwasowych mysich),
• w pełni ludzkie przeciwciała monoklonalne (zawierające wyłącznie ludzką
sekwencję aminokwasową).
¹ Miejsce w cząsteczce antygenu, do którego przyłącza się przeciwciało.
Rynek przeciwciał monoklonalnych
Według przewidywań analityków, w 2015 roku wartość rynku przeciwciał monoklonalnych sięgnie kwoty 60 mld dolarów, aby w roku 2025 przekroczyć wartość 75 mld dolarów.
Sprzedaż leków opartych na humanizowanych przeciwciałach monoklonalnych utrzymuje dwukrotnie szybsze tempo wzrostu niż innych leków biotechnologicznych.
Światowy rynek dwóch pierwszych przeciwciał monoklonalnych, nad którymi pracuje Mabion (MabionCD20 i MabionHER2), już obecnie ma wartość prawie 10 mld dolarów rocznie. Według ostrożnych szacunków, za pięć lat wartość ta wzrośnie dwukrotnie, osiągając poziom 20 mld dolarów rocznie.
Według szacunków, opartych na ostrożnych założeniach, wartość sprzedaży każdego z dwóch preparatów nad którymi pracuje Mabion, po wprowadzeniu ich na rynek, ukształtuje się w pierwszym roku na poziomie 50 mln dolarów, a w ciągu kolejnych trzech lat wzrośnie dziesięciokrotnie, sięgając 500 mln dolarów każdy. Dzięki rozwijanej w Mabionie technologii, spółka spodziewa się wyższej niż u konkurencji wydajności produkcji przeciwciał monoklonalnych. Dzięki temu jej preparaty będą mogły być o 30 – 40 proc. tańsze niż u konkurencji. Obecnie koszt rocznej terapii jednej osoby przy zastosowaniu przeciwciał monoklonalnych wynosi odpowiednio 50 tys. dolarów w przypadku raka piersi i 35 tys. dolarów w przypadku chłoniaka.
2009-2025